شب که گردد چشم مردم گرم خواب          مــــردم چشـــــم من آید غـــــرق آب

اشک من از چشمـــه عشقش روان          جــان مـن از آتــش هجــــرش به تاب

یاد بـــــاد آن حلقــــه شیـــرین درس           ما بـــــه او مشغول و او سر در کتاب

درس حســـن او تمـام آموختـــــــیم            تا کـــــه او اندیشه می کرد از جواب

مردمــــان را ترس باشـد از جحـــیم            عاشقــان را آتـــــش هجران عقــاب

                                                                                                                                                                      ( بهــار ۷۵)