ديريست منتظرم

كه شبي تا صبح

زير باران چشمانت، بدون چتر بايستم

و جانم را با دردت لبالب كنم

... تا آن شب

                هر روز شب يلداست.

                                                                                                                  شب يلداي 83

صحـن بهشت، بوی خــــدا، نغــــمه اذان      عصــر وداع، اشـک روان، یـــــار مهربــــان

هرچه سکــوت، قصــــه ناگفتـــنی عشق     هرچــــه نگــــاه، پر زده تــــا اوج آســــمان

نفــــس آرزو کند کـــــه زمان کند بگــــذرد     تـــن آرزو کـــــند که بمیرد در ایــــــن مکان

لطف خــدا و عشق و رضا و من و حبیب     خوشتر ازین حضور چه خواهم درین جهان

اشک وداع کیــــست مپرس و معـــاف دار

آبی ترین آرامشــم ای مهربــان بمـــــــان

                                                                                                                                            (بهمن ۸۲   صحن گوهرشاد)

 

 « طرف کرم ز کس نبست این دل پر امید من »     حافظ

ســـاده مهربـــان من از چه غمین نشـسته ای         بـــاز مگــو ز هیــــچ کس طرف کرم نبســـته ای

قصـــه قلب عاشــــقت جمله به نقـــد می خرم         گرچه تمام وســع من هست دل شکســـته ای

کولــه درد و رنـــــج تو تــا ســر قلــه می کشــم         گــر تو قبـــول می کنــی همــره پای بســته ای

کاش کــه کـــوه بــودم و تکــیه گهــی بــرای تــو        حیف که مانده ام من و عشق به گل نشسته ای

                                  گفت به خنـده ای امیـر ایــــن همــه ادعــا مکـن

                                  نیـست حریف درد من سـنگ صـبور خســته ای                              (دی ماه ۸۲)

دست من بيمار است

و دوايـش اي دوســت

                           مرهم دست نوازشگر توست

كاش "كوكاب" تو بــودم اي دوست

 دست در دست تو دارد شب و روز

                          واي از اين دست كه درمانش نيست                                                  (زمستان۸۳)

دیگر پیش بینی هوا برای دلم آسان شده است

                                       پس از هر دیدار هوا بارانی است.                                             (پاییز۸۲)

چشم من بیمار است

 نسخه دادست طبیب

                           قطره ی عکس تو ریزم در آن

نه به هر هفته نه هر شب که مدام

                          وای از این چشم که درمانش نیست                                                  (زمستان۸۳)

برق نگاه با دل ابری چه می کند !                                                                                   (پاییز۸۲)

بارانه از این روست که بارانه نام دارد.